MYSTERY ZILLION

MMITP မှာ ကနေ့ မနက် မခင်လတ် ရေးထားတာ အရမ်းကောင်းလို့ ပြန်လည်ဝေမျှလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ .. ကျနော်ကတော့ အရမ်းကြိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ.. :D

မူရင်းပို့စ်ကတော့ ဒီမှာပါ




တကယ့် မူရင်းပို့စ်မှာက ဒီမှာပါ



========================================================

Microsoft ဥက္ကဋ္ဌ Bill Gates ဇွန်လ ရှစ်ရက်၂၀၀၇ နေ့ Harvard တက္ကသိုလ် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနားတွင် ဂုဏ်ထူးဆောင် L.L.D. ဘွဲ့ကို လက်ခံရယူပြီး ပြောကြားခဲ့သော မိန့်ခွန်း

တက္ကသိုလ် အဓိပတိကြီး Bok ၊ အဓိပတိဟောင်း Rudenstine ၊ အဓိပတိသစ် Faust ၊ Harvard Corporation အဖွဲ့ဝင်များ၊ ကြီးကြပ်ရေးဘုတ်အဖွဲ့ဝင်များ၊ သင်ကြားရေးအဖွဲ့ဝင်များ၊ မိဘများနှင့် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်တဲ့ ဘွဲ့ရမောင်မယ်များ ခင်ဗျား -

ဒီစကားကိုပြောဖို့ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော် ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတာပါ။

"အဖေ၊ အဖေ့ကို ကျွန်တော် အမြဲတန်း ပြောခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် Harvard ပြန်တက်ပြီး ဘွဲ့ရအောင်ယူပါ့မယ် လို့"

ခုလို အချိန်မှီ ဂုဏ်ပြုတဲ့အတွက်ကြောင့်လဲ Harvard တက္ကသိုလ်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပါရစေ။ ကျွန်တော်ရှေ့နှစ်မှာ အလုပ်ပြောင်းတော့မှာမို့ အလုပ်မပြောင်းခင် CV ပေါ်မှာ ဘွဲ့တစ်ခုတင်နိုင်တယ်ဆိုတော့ အတော်ဟန်ကျပန်ကျ ဖြစ်သွားပါတယ်။

ဘွဲ့ရမောင်မယ်များကိုလဲ ကျွန်တော့ထက်ပိုပြီး လိုရင်းတိုရှင်း ဖြစ်တဲ့နည်းနဲ့ ဘွဲ့ရအောင် ယူခဲ့တာကို ချီးကျူးပါတယ်။ ကျွန်တော့ အနေနဲ့ကတော့ အမိတက္ကသိုလ်က "Harvard ရဲ့ အအောင်မြင်ဆုံး ကျောင်းမပြီးသူ" လို့ အခေါ်ခံရတာကိုဘဲ ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။ ဒီလိုအခေါ်ခံရတာကိုဘဲ တက္ကသိုလ်ရဲ့ အထူးစပယ်ရှယ် ဂုဏ်ထူးဆောင်ကျောင်းထွက်ဆု တစ်မျိုးလို့ ယူဆပါတယ် … တက္ကသိုလ်ကကျရှုံးခဲ့တဲ့ သူများထဲမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အကောင်းဆုံးကျရှုံးသူဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ Steve Ballmer ကို Harvard Business School ကနေ ကျောင်းတစ်ပိုင်းတစ်စနဲ့ ထွက်ရအောင်လုပ်ခဲ့သူ အဖြစ်လဲ အသိအမှတ်ပြု ခံချင်ပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မပေါင်းသင်းထိုက်တဲ့ သူပါ။ ဒါကြောင့်မို့လို့လဲ ဒီဘွဲ့နှင်းသဘင်မှာ ကျွန်တော့ကိုစကားပြောဖို့ ဖိတ်ခဲ့တာပါ။ တကယ်လို့ မောင်မယ်သစ်လွင် ကြိုဆိုပွဲမှာသာ ကျွန်တော်စကားပြောခဲ့ရင် ဒီဘွဲ့နှင်းသဘင်မှာ ဘွဲ့ယူသူ နဲသွားနိုင်ိပါတယ်။

Harvard ဟာ ကျွန်တော့အတွက်တော့ အင်မတန်ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ အတွေ့အကြုံ တစ်ခုပါဘဲ။ ပညာသင် ကျောင်းသားဘဝဟာ စွဲမက်စရာကောင်းပါတယ်။ တက္ကသိုလ်မှာ ကျွန်တော့ရဲ့ဘွဲ့နဲ့မဆိုင်တဲ့ အတန်းတွေ အများကြီးထဲမှာ ဝင်ထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဆောင်နေ ကျောင်းသားဘဝဟာလည်း အလွန်ပျော်စရာ ကောင်း ပါတယ်။ ကျွန်တော် Currier ဆောင်ရဲ့ Radcliffe အဆောင်ခွဲမှာ နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့ အခန်းမှာတော့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် စကားလာပြောတဲ့သူတွေနဲ့ အပြည့်ပါဘဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် မနက်စောစော ထတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိနေလို့ပါ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်လဲ တက္ကသိုလ်က လူတောမတိုးတဲ့ သူတွေရဲ့အုပ်စုမှာ ကျွန်တော်ဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ လူချစ်လူခင် များသူတွေကို ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့က အပေါင်းအသင်းမလုပ်ဘဲ လူတောမတိုးတဲ့သူ အချင်းချင်းဘဲ အပေါင်းအသင်း လုပ်ခဲ့ ကြပါတယ်။

Radcliffe အဆောင်ကတော့ အလွန်နေလို့ကောင်းတဲ့ အဆောင်ပါ။ အဲဒီ အဆောင်မှာ အခြား အဆောင် တွေထက် အမျိုးသမီး ပိုများပြီး အဆောင်နေ အမျိုးသားတွေကလဲ သိပ္ပံနဲ့သချာင်္ကျောင်းသား မျိုးတွေပါ။ ဒီနှစ်ချက်ပေါင်းလိုက်တော့ ကျွန်တော့အတွက်တော့ အင်မတန်အခွင့်ကောင်းပေါ့။ သဘောပေါက်တယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကနေပြီးတော့ အခွင့်အလမ်းသာတိုင်းလဲ အောင်မြင်မှုမရနိုင် ဆိုတဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ သင်ခန်းစာကို ရခဲ့ ပါတယ်။

ကျွန်တော့အတွက် Harvard တက္ကသိုလ် ကို အကြီးအကျယ် အမှတ်ရစရာတွေအများကြီးထဲက အမှတ်ရစရာအဖြစ်တစ်ခု ၁၉၇၅ ခု ဇန်နဝါရီလ မှာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် Currier ဆောင်ကနေပြီး Albuquerque က ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး PC တွေကို စတင်ပြီး ထုတ်လုပ် နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့ တာပါ။ ကျွန်တော်သူတို့ကို Software ရောင်းဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ ပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီအချိန်က အဆောင်မှာနေတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆိုတာကို သူတို့တွေ ရိပ်မိပြီး ဖုန်းချသွားမှာ စိုးရိမ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဖုန်းချမဲ့အစား "ငါတို့တွေ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ နောက်တစ်လကြာမှ လာတွေ့ပါ” လို့ပြောပါတယ်။ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလဲ ကောင်းပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ Software ကလဲ မရေးရသေးလို့ပါ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်လဲ ကျောင်းစာထတ် အမှတ်ပိုရမဲ့ အဲဒီ Project ကလေးကို နေ့ရောညပါ လုပ်ခဲ့ ပါတယ်။ ဒီ Project ကလေးကဘဲ ကျွန်တော့ရဲ့ တက္ကသိုလ်ပညာရေး ကိုအဆုံးသတ်ပေးပြီး ကျွန်တော်နဲ့ Microsoft ရဲ့ ပြောစမှတ်ဖြစ်စရာခရီးစဉ်ကို စတင်ပေးခဲ့ ပါတယ်။

Harvard အကြောင်း အမှတ်ရစရာတွေထဲမှာ အားလုံးထက်ပိုပြီး အမှတ်ရစရာကတော့ Harvard က ခွန်အားတွေနဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေရဲ့ကြားထဲမှာ နေခဲ့ရခြင်းပါဘဲ။ ဒီအရာတွေဟာ ပျော်စရာကောင်းသလို ကြောက််စရာလဲကောင်းပါတယ်။ တခါတလေမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီီအရာတွေဟာ အမြဲတမ်း ကျွန်တော့ ကို စိမ်ခေါ်နေခဲ့ပါတယ် ။ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော့အတွက် အင်မတန်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အလမ်း များပါ။ ကျွန်တော် Harvard က စောစောထွက်ခဲ့ပေမဲ့ ကျောင်းမှာနေခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေ၊ ရခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ် တွေဟာ ကျွန်တော့ ကိုပြောင်းလဲ စေခဲ့ ပါတယ်။

အဲဒီကာလကို အလေးအနက်ထားပြီး ပြန်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ … ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် နောင်တရတာ တစ်ခုရှိပါတယ်။

Harvard ကကျွန်တော်ထွက်ခဲ့စဉ်က ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်း လောက်အောင် မတရားမှုတွေ ရှိနေတာကို အမှန် သတိ မထားခဲ့ မိပါဘူး။ ကျန်းမာရေး၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု နဲ့ အခွင့်အလမ်း တွေမှာ စက်ဆုပ် ရွံ့ရှာဖွယ်ရာ ကွာဟချက်တွေ ကြောင့် သန်း ပေါင်း များစွာသော လူများရဲ့ ဘဝ ဟာ ဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လျှတ် ရှိနေ တာတွေ ကိုလဲ တကယ်ဘဲ သတိမထား ခဲ့မိပါဘူး။

အဲဒီတုန်း က ဒီနိုင်ငံမှာ သန်းပေါင်း များစွာ သော လူငယ် များဟာ သူတို့ရဲ့ ပညာရေး အခွင့်အလမ်း တွေကို မတရားအလိမ်ခံရပြီး ဆုံးရှုံး နေကြတာကို တစွန်းတစသာသိခဲ့ ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံတွေက သန်းပေါင်း များစွာသော လူသား တွေဟာ ဖော်မပြနိုင်လောက်တဲ့ ဆင်းရဲမှု၊ ရောဂါဘယ များနဲ့ အသက်ရှင် နေကြ တယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝမသိခဲ့ပါ။

ဒါတွေကိုသိလာဖို့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်တော် အချိန်ယူ ခဲ့ ရပါတယ်။

ယခု ဘွဲ့ရမောင်မယ် တို့ Harvard ကိုရောက်လာ တဲ့အခါ မှာတော့ အရင် အချိန်တွေကနဲ့မတူ တော့ပါဘူး။ မောင်မယ်တို့ဟာ ဟိုးအရင် အတန်းက လူတွေ ထက်စာရင် ဒီကမ္ဘာကြီး ရဲ့ မတရားမှုတွေကို ပိုပြီးသိကြ ပါတယ်။ ဒီမှာ ကျောင်းတက် နေရင်း ကလဲ အရှိန်အဟုန် နဲ့တိုးတက်နေတဲ့ နည်းပညာခေတ် ကြီးထဲမှာ ဒီ မတရားမှု တွေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းကြမယ်ဆိုတာ ကြံဆဖို့ အခွင့်အရေးလဲရခဲ့ကြမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့် ပါတယ်။

ဒီမှာစကားအဖြစ်နဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ တစ်ခုစဉ်းစားကြည့်ကြရအောင်။ ခင်ဗျားတို့မှာ တစ်ပါတ်ကို နာရီအနည်းငယ် နဲ့ တစ်လကို ဒေါ်လာအနည်းငယ် လှူဒါန်းစရာ ရှိတယ်ဆိုပါတော့။ ဒါတွေကိုလဲ တကဲ့ကို ထိထိရောက်ရောက် လူ့အသက်တွေကို ကယ်နိုင်တဲ့ လူ့ဘဝတွေ ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ လှူချင်တယ်ဆိုပါစို့။ ဘွဲ့ရမောင်မယ်တို့ ဘယ်နေရာ မှာ လှူကြမလဲ။

ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့ဇနီး Melinda တို့ကို စိမ်ခေါ်တာဟာလဲ ဒီအချက်ပါဘဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာရှိတဲ့ အင်အားနဲ့ လူများနိုင်သမျှများများကို အကျိုးအရှိဆုံး ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ပေးနိုင်မလဲ။

ဒီမေးခွန်းကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဆွေးနွေး ခဲ့ပါတယ်။ ဆွေးနွေး နေတုံး မှာဘဲ ကျွန်တော်တို့ ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ် ဖတ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါး မှာ ဆင်းရဲတဲ့ နိုင်ငံက ကလေး သန်းပေါင်းများ စွာ ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း များစွာကထဲ က ဒီနိုင်ငံမှာ အန္တရာယ် မပေးနိုင်တော့တဲ့ ရောဂါတွေ ကြောင့် နှစ်စဉ် သေဆုံး နေကြ ရကြောင်း ရေးထားပါတယ်။ ဒီရောဂါတွေက တော့ "ဝက်သက်၊ ငှက်ဖျား၊ အဆုပ်အအေးမိ၊ အသည်း ရောင် အသားဝါ B ပိုးနဲ့ Yellow Fever တွေပါ။ Rotavirus ဆိုတဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှမကြားဘူးတဲ့ ရောဂါတစ်ခုကြောင့် ကမ္ဘာမှာ ကလေးငယ် ငါးသိန်းလောက် နှစ်စဉ် သေဆုံးနေကြပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု က ကလေးငယ် တစ်ယောက်မှ မပါပါ။

ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကလေးငယ် သန်းပေါင်းများစွာဟာ ကယ်တင်လို့ ဖြစ်နိုင်တဲ့ ရောဂါဆိုးတွေကြောင့် သေကြေပျက်စီးနေရတယ် ဆိုရင် တကမ္ဘာလုံးက ဒီရောဂါတွေကို ကုစားနိုင်တဲ့ ဆေးတွေရှာဖွေကြမယ်။ ဒီဆေးတွေနဲ့ ကလေးတွေရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ လုပ်မပေးခဲ့ကြပါဘူး။ အမေရိကန် တစ်ဒေါ်လာ တောင်မှမကုန်ဘဲနဲ့ အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်လို့ရတဲ့ နည်းတွေရှိပေမဲ့ ဒီနည်းတွေကို ဘယ်သူကမှ ဝေငှ ပေးခြင်း မရှိခဲ့ကြပါဘူး။

ဘွဲ့ရမောင်မယ်တို့ဟာ အသက်တစ်ချောင်းချင်း တန်ဖိုးအတူတူ ပါဘဲလို့ ယူဆတယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ချို့ အသက်တွေကတော့ ကယ်တင်ဖို့ထိုက်တန်ပြီး တစ်ချို့အသက်တွေကတော့ ကယ်ဖို့မထိုက်တန် ဘူးလို့ မြင်ကြ တာကို အင်မတန်စက်ဆုပ်ရွံ့ရှာ မိကြမှာပါ။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့အချင်းချင်း ပြောခဲ့ကြပါတယ်။ "ဒါဟာ တကယ်မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီနေရာကို ဦးစားပေးပြီး ဒါနပြုထိုက်တယ်" လို့ပါ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ကိုလဲ ဟောဒီပရိတ်သတ်ထဲက လူတိုင်းစသလိုဘဲ စခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မေးခွန်း ထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ "ကလေးငယ်တွေ အသက်ဆုံးနေတာကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကဘာလို့ ဒီအတိုင်း ကြည့် နေကြသလဲ"။

အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်၊ ရက်လဲရက်စက်တဲ့အဖြေပါ။ ဒီကလေးငယ် တွေကို ကယ်တင်ခြင်းဖြင့် စျေးကွက်စီးပွါးရေးမှာ အမြတ်မရခဲ့ကြလို့ပါ။ နိုင်ငံတစ်ကာက အစိုးရတွေကလဲ ဒီအသက်ကယ်မှုကို ငွေကြေး မထောက်ပံ့ခဲ့ ကြလို့ပါ။ ဒီကလေးတွေဘာကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသလဲဆိုရင် သူတို့ရဲ့ မိခင်၊ ဖခင် တွေဟာ စျေးကွက်စီးပွါးရေးထဲမှာ အင်အားမရှိ၊ အဲဒီစနစ်ထဲမှာလဲ ပြောရေးဆိုခွင့် မရှိကြလို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ ဘွဲ့ရမောင်မယ်များနဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာတော့ ဒီအခွင့်အရေး နှစ်မျိုးလုံးရှိ ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့တတွေ အရင်းရှင်စနစ်ကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းပိုပြီးရှိလာအောင် လုပ်နိုင်ရင် ဆင်းရဲသား တွေကို ပိုပြီး အကျိုးရှိစေမဲ့ စျေးကွက်အင်အား တွေလုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။ ပိုပြီးဖန်တီး နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အရင်းရှင်စနစ် ဆိုတာကတော့ စျေးကွက်ရဲ့ အင်အား တွေ ကို ချဲ့ထွင်ပြီး လူများသထက်များများ အကျိုးအမြတ်ရှိအောင်၊ အနဲဆုံး စားဝတ်နေရေး ချောင်လယ်အောင်၊ မတရားမှုကြောင့် အင်မတန်ဆင်းရဲကြပ်တည်းနေကြတဲ့ သူတွေကို အကျိုးရှိအောင်လုပ်ပေးမဲ့စနစ်ကိုဆိုလိုတာပါ။ ပြီးတော့လဲကမ္ဘာပေါ်က အစိုးရတွေကို အခွန်ထမ်းပြည်သူတွေရဲ့ အခွန်ငွေတွေကိုသုံးရာမှာ ပြည်သူ၊ပြည်သားများ တန်ဖိုးထားတဲ့နေရာတွေမှာ ပိုပြီးသုံးဖို့ ကျွန်တော်တို့တတွေ ဖိ အား ပေးနိုင်ပါတယ်။

ဆင်းရဲသားတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကိုလဲ ဖြည့်ဆီးပေးနိုင်၊ လုပ်ငန်းရှင်တွေလဲ အမြတ်ထွက်ပြီး နိုင်ငံရေးသမားတွေ လဲ မဲရနိုင်မဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ရှာနိုင်မယ် ဆိုရင်တော့ အဲဒီတွေ့ရှိခြင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မတရားမှုကို လျော့နည်းသွားစေပြီး ရေရှည်အလုပ်ဖြစ်မဲ့နည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းဘဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ် ဟာ ပြီးဆုံးပြီလို့ မရှိနိုင်တဲ့လုပ်ငန်းမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစိမ်ခေါ်မှုကို ဖြေရှင်းဖို့ အသိစိတ်အပြည့်နဲ့ ကြိုးစားခြင်းက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲစေပါလိမ့်မယ်။

ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ အကောင်းဖက်က ကျွန်တော်မြင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒီတွေနဲ့လဲ ကျွန်တော် စကားပြောပါတယ်။ သူတို့တွေက "ဒီ မတရားမှုတွေဟာ ကမ္ဘာဦးကထဲက ရှိခဲ့တယ်၊ နောက်ကမ္ဘာဆုံးသည်ထိလဲ ရှိနေမှာဘဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက … လုံးဝ….ဂရု …… မစိုက်ကြလို့ဘဲ" လို့ပြောပါ တယ်။ ကျွန်တော် လုံးဝ သဘောမတူ ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ ဂရုစိုက်တာမှ လိုတာထက်တောင် ပိုနေပါသေးတယ် လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါတယ်။

ဟောဒီ မြက်ခင်းပြင် ထဲမှာရှိ နေတဲ့ သူတွေအားလုံးဟာ တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန်မှာ လူတွေရဲ့ ကြေကွဲဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်ရပ်ဆိုးတွေကြောင့် အသဲနင့်အောင် ခံစားခဲ့ရဘူးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်တွေမှာ ဘာမှ ပါဝင်ဆောင်ရွက် ပေးခဲ့ကြဘူးမှာ မဟုတ်ပါ။ ဒီလိုလုပ်မပေးခဲ့တာဟာ ကျွန်တော်တို့တွေ ဂရုမစိုက်လို့၊ အရေးမထား လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့တွေ ဘာလုပ်ပေးရမယ်မှန်း မသိခဲ့ကြလို့ပါ။ တကယ်လို့ ဘယ်လို ကူရမယ် ဆိုတာသာ သိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ကူခဲ့ကြမှာပေါ့ ။

ဒီလို အကူအညီပေးလာအောင် ပြောင်းလဲလာဖို့ ဟန့်တားနေတာ လူတွေရဲ့ဂရုစိုက်မှုအလွန်နဲခြင်း မဟုတ်ပါ။ အကူအညီပေးဖို့ အင်မတန် ရှုပ်ထွေးခက်ခဲခြင်းကသာ ဟန့်တားနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို ဂရုစိုက်ခြင်း ကနေပြီး တကယ်လုပ်ဆောင်ချက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် ပြဿနာကိုမြင်ဖို့လိုပါတယ်။ အဖြေ ကို မြင်ဖို့လိုပါတယ်။ ပြီးတော့မှ အကျိုးရလဒ်ကို မြင်ဖို့လိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှုပ်ထွေးခက်ခဲခြင်းက ဒီအဆင့် သုံးဆင့်စလုံး ကို ပိတ်ဆို့ ထားပါတယ်။

Internet နဲ့ ၂၄-နာရီ သတင်းဌာနတွေ ထွန်းကားတဲ့ခေတ်မှာတောင်မှ ဒီပြဿနာတွေကို လူအများ အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်လာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ အင်မတန်ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ကြီးတစ်ခုပါ။ လေယာဉ်ပျံတစ်စီး ပျက်ကျတဲ့အခါမှာ တာဝန်ရှိသူအရာရှိတွေက သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ အလျင်အမြန် လုပ်ပါတယ်။ ဒီအရာရှိတွေက "အခု လေယာဉ်ပျံပျက်ကျမှုကို စုံစမ်း စစ်ဆေးပါမယ်၊ ဘာကြောင့် ပျက်ကျတယ်ဆိုတာကို ဖော်ထုတ်ပါမယ်၊ ဒီလို လေယာဉ်ပျက်ကျမှုမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပါမယ်" လို့ ကတိပေးကြပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့လို့ ဒီအရာရှိတွေဟာ အမှန်ကိုအမှန်အတိုင်း ရက်ရက်စက်စက်ပြောမယ် ဆိုရင်တော့ " ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကာကွယ်တားဆီးလို့ရတဲ့ ရောဂါကြောင့် နေ့စဉ် သေဆုံးနေသူဦးရေရဲ့ ရာနှုန်းဝက် (၀.၅ %) နဲ့ညီမျှတဲ့ အရေအတွက်ဟာ ဒီ လေယာဉ်ပျက်ကျတဲ့အထဲမှာ ပါသွားပါတယ်။ ဒီ ရာနှုန်းဝက် သောလူဦးရေ သေဆုံးရ တဲ့ပြဿနာကို အဖြေရှာဖို့ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့ မယ်လို့ ဆုံးဖြက်ချက် ချထား ပါတယ်" လို့ပြောရပါလိမ့်မယ်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူသန်းပေါင်း များစွာ မသေသင့်ဘဲ သေကြေနေရတဲ ့ပြဿနာက လေယာဉ်ပျံ ပျက်ကျတဲ့ ပြဿနာ ထက် အများကြီးပိုကြီးတဲ့့ ပြဿနာပါ။

ဒီ မသေသင့်ဘဲ သေကြေနေရတဲ ့ပြဿနာအကြောင်းကိုတော့ သတင်းထဲမှာ များများစားစား မတွေ့ရပါ ဘူး။ သတင်းဌာန တွေက သတင်းဦး မှကြေငြာ တာပါ။ လူသန်းပေါင်းများစွာ သေကြေ နေတာဟာ သတင်းဦး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီသတင်းဟာ အလွယ်တစ်ကူ လစ်လျူရှုထားလို့ရတဲ့ နောက်ကွယ်မှာဘဲရှိနေတဲ့ သတင်းမျိုးပါ။ တကယ်လို့ ဒီသတင်းပါလာလို့ ကြည့်ရ၊ဖတ်ရရင်တောင်မှ ဒီပြဿနာကြီးကို စောင့်ကြည့် အကဲခတ်နေဖို့ ခက်ပါတယ်။ ဒီသတင်းထဲက အခြေအနေတွေဟာ အင်မတန် ရှုပ်ထွေးခက်ခဲနေပြီး အဲဒါကို ဘယ်လိုအကူအညီ ပေးရမယ်ဆိုတာကိုမသိရင် ဒီအတိုင်းထိုင်ကြည့်နေဖို့ အလွန်ခက်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီသတင်းကို ကြည့်မနေဘဲ မျက်နှာလွှဲနေလိုက်ကြတာပေါ့။

ပထမအဆင့်အဖြစ် ပြဿနာတစ်ရပ်ရှိတယ်ဆိုတာသိမြင်လာပြီးရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယ အဆင့် ကိုရောက်ပါပြီ။ ဒုတိယအဆင့်က ရှုပ်ထွေးခက်ခဲနေတာတွေကို ဖယ်ရှားပြီး အဖြေကိုတွေ့အောင်ရှာဖို့ပါ။

ကျွန်တော်တို့ ဂရုတစိုက်ကူညီတာတွေကို တကယ်ထိထိရောက်ရောက် အကျိုးရှိစေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဒီပြဿနာ ရဲ့အဖြေကို မဖြစ်မနေရှာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ကဘဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူတစ်ယောက်ကဘဲ ဖြစ်ဖြစ် "ဘယ်လိုအကူအညီ ပေးရမလဲ" မေးတဲ့အခါမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တကယ်အလုပ်ဖြစ်တဲ့အဖြေမျိုး ကျွန်တော်တို့ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် တကယ်ဝိုင်းကူကြမှာပါ။ ပြီးတော့ကမ္ဘာကြီးပေါ်ကဂရုစိုက်ကူညီမှုတွေ အလဟဿ ဖြစ်မသွားအောင်လဲ လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အကူအညီပေးဖို့ ရှုပ်ထွေးခက်ခဲခြင်းဟာ ကူညီလိုသူအားလုံးရဲ့ လုပ်ငန်းလမ်းကြောင်း ဖော်ဆောင်ရာပေါ်မှာ အဟန့်အတား တွေဖြစ်နေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအကူအညီတွေ တကယ်ထိရောက်လာဖို့လဲ အခက်အခဲ ဖြစ်စေပါတယ်။

ပြဿနာတစ်ခုကို အဖြေရှာဖို့အတွက် အရှုပ်အထွေးအခက်အခဲတွေကို ဖြတ်သန်းရာမှာ ကြိုပြီး ဟောကိန်း ထုတ်ထားလို့ ရတဲ့ အဆင့်လေးဆင့်ကို ဖြတ်သန်းရပါမယ်။ ဒါတွေကတော့- ပန်းတိုင်ဘာလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပါ။
အလွယ်ကူ အကျိုးရှိဆုံးနည်းလမ်းကို ရှာပါ။ ဒီနည်းလမ်း အတွက် အသင့်တော်ဆုံး နည်းပညာ တွေကို တီထွင်ပါ။ ဒီလို တီထွင်နေစဉ်မှာတော့ ရှိပြီးသားနည်းပညာကို ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ပြီး အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် သုံးပါ။ ရှိပြီးသား နည်းပညာဆိုတာ ခေတ်မှီဆန်းပြားတဲ့ ဆေးဝါးဖြစ်နိုင်သလို ပိုပြီးလွယ်ကူတဲ့ ခြင်ထောင်လိုဟာမျိုး လဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။